Kiedy przywrócenie do pracy przez sąd jest niecelowe?

Nawet gdy rozwiązanie umowy o pracę zostanie uznane za wadliwe, sąd pracy może nie przywrócić pracownika do pracy i zasądzić na jego rzecz odszkodowanie od pracodawcy.

W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę było nieuzasadnione lub dokonane z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy orzeka – stosownie do żądania pracownika – o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu do pracy albo o odszkodowaniu (art. 45 § 1 k.p.). Zatem wybór pomiędzy tymi roszczeniami należy zasadniczo do pracownika. Sąd może jednak nie uwzględnić żądania pracownika odnośnie przywrócenia do pracy, jeśli ustali, że jest to niemożliwe lub niecelowe i wówczas orzeka o odszkodowaniu (art. 45 § 2 k.p.). Nie dotyczy to jednak kobiet w ciąży i w czasie urlopu macierzyńskiego, od dnia złożenia wniosku o udzielenie urlopu macierzyńskiego, pracowników w wieku przedemerytalnym oraz pracowników chronionych na podstawie przepisów szczególnych (np. działaczy związkowych), chyba że także w tym przypadku przywrócenie do pracy jest niemożliwe z powodu upadłości lub likwidacji pracodawcy.

Zasady te obowiązują także w razie rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia (art. 56 § 2 k.p.). Przepis art. 45 § 2 k.p. przewiduje zatem dwie przesłanki pozwalające sądowi orzec odmiennie od żądania pracownika. Jedną z nich jest brak możliwości przywrócenia do pracy, drugą niecelowość przywrócenia. Pierwsza z nich ma walor obiektywny, natomiast...